Een half uur voor de wekkerradio zou afgaan werd ik wakker. Klaarwakker. Gewoonlijk soezel ik nog wat na, herkauw de dromen die ´s nachts vanuit één van de zeven magen van mijn onderbewuste worden opgeboerd. Vanochtend niet. Het was gelijk helder in mijn hoofd. Geen aangekoekte gedachten of morsig humeur. Het leek wel of iemand vannacht de bovenboel eens flink had opgeruimd en met emmers schuimend sop te keer was gegaan. Een helder tintelend hoofd deed me popelen om deze dag met beide handen aan te pakken. Vandaag zou ik de wereld tonen wat het woord ambitie wérkelijk betekent. Maar bovenal zou deze dag me verlossen van alle nare taakjes die me al wekenlang beschuldigend aanstaren.
Op mijn netvlies ontvouwde zich een schema waarin alles van minuut tot minuut was ingedeeld: kelder opruimen, tekst vormgeven, autoverzekering bellen, bed (nu écht!) verschonen en het lijf ferm toespreken in de sportschool. Al lag ik nog in bed, ik was nu al onder de indruk van mijn eigen doortastendheid. Voor een keer wist ik alle laatjes en dossiermappen in mijn geheugen te vinden, niets leek verstopt, een overzichtelijke wereld van kaarsrecht geordende stapeltjes. Eindelijk een hoofd dat deed waar het voor bestemd is.
Na een snelle lunch zou ik vanmiddag 43 ongeopende mailtjes wegwerken, afspraak maken met de tandarts, de mevrouw van de subsidie een herziene begroting mailen, strijken, bezwaar aantekenen tegen een onterechte parkeerbon, lasagne maken en vanavond een briljante slotscène schrijven voor een scenario dat was blijven liggen. Wat een verrukking. Vanavond al zou mijn leven er geheel anders uitzien. Nooit meer wegzakken in dat sompige moeras van chaos en nikserigheid. Mij wachtte voortaan een vruchtbaar bestaan in een fris en opgeruimd huis waarin alles z´n plek had en waar ik me alleen nog maar hoefde te wijden aan de kunsten...

Ik moet toch weer even in slaap zijn gevallen want de wekkerradio tettert me wakker met verontruste Trump-berichten. In een poging het geluid uit te zetten maai ik onbesuisd een glas water van het nachtkastje. Dat belandt met treiterige precisie bovenop een stapel half uitgelezen boeken. Om die niet definitief tot een bergje papier-maché te laten versompen, kom ik kreunend overeind en gris een slingerende onderbroek van de vloer om het zaakje mee te deppen. Het lijf kraakt en achter mijn ogen zeurt een geniepig hoofdpijntje. Ik heb me er bij neer te leggen: Dit belooft geen dag te worden voor grote ambities.